Archiwum kategorii: O artystach

O artystach Międzynarodowego Festiwalu „Barok na Mazurach” 2018

Stefan PLEWNIAK (skrzypce) – wybitny polski skrzypek pochodzący z Krakowa, gdzie studiował. Specjalizuje się w wykonawstwie muzyki barokowej. Naukę kontynuował m.in. w Holandii (Maastricht Conservatory) i Francji (Conservatoire National Superieur de Musique et de Danse). Współpracuje z takimi zespołami, jak Cappella Cracoviensis, Kammeroper Köln i Amsterdam Symphony Orchestra. Jako koncertmistrz występował z renomowanymi zespołami, np. z Orchestra 1756 czy Contrasto Armonico. Jest założycielem i liderem orkiestry Il Giardino d’Amore Kraków/Wiedeń (www.ilgiardinodamore.com). W 2013 roku reaktywował zespół Cappella dell’Ospedale della Pietà w Wenecji (www.veneziadivivaldi.com). Z orkiestrami tymi koncertuje na całym świecie.

Stefan Plewniak jest wspierany przez Fundację Meyer i Société Générale de Paris.

Nagrywa płyty dla wytwórni: Naïve, Alia Vox, Ayros i Ëvoe Records.

Występował jako solista i lider zespołów na wielu prestiżowych festiwalach w Europie iUSA, wśród nich: Kraków Bach Festival, Oude Muzik Festival (Utrecht), Bach Festival (Wiedeń), Tartini Festival (Pirano), Styriarte Festival (Graz), Dramma per Musica Opera (Warszawa). Występował jako solista w słynnej Carnegie Hall NYC i Mozarteum w Salzburgu. Koncertuje m. in. w Europie, USA, Kanadzie, Chinach. Stefan Plewniak jest zapraszany do prowadzenia kursów mistrzowskich w Oslo, Los Angeles, San Diego, Chicago. W latach 2015 – 2016 artysta dyrygował produkcjami operowymi na Festiwalu Operowym w Bydgoszczy i Festiwalach Operowych w Warszawie, jak również produkcją baletową podczas tournée w Norwegii. W latach 2017 – 2018 będzie ponownie dyrygował w Warszawie, a także w Oslo.


CAPPELLA DELL’OSPEDALE DELLA PIETÀ VENEZIA – wyjątkowa orkiestra utworzona w Wenecji na wzór modelu słynnej orkiestry Antonia Vivaldiego. Cappella dell’Ospedale della Pietà nie jest zwykłym zespołem, lecz orkiestrą składającą się z utalentowanych dziewcząt. Została odbudowana na wzór orkiestry z XVIII wieku, założonej w sierocińcu dla dziewcząt w Wenecji, i doprowadzona do blasku oraz świetności przez „Maestro di Violino e di Coro” – Antonia Vivaldiego. Jego znakomite kompozycje i poziom artystyczny orkiestry sprawiły, że w bardzo krótkim czasie Cappella zyskała uznanie jednej z najlepszych orkiestr na świecie.

Wenecja była miejscem, do którego przybywali wszyscy, od artystów i podróżników po włodarzy państw. Orkiestra prezentowała dla nich dzieła Vivaldiego i mistrzów weneckich, mając za swoją siedzibę kościół Chiesa di Santa Maria della Pietà. Dzisiaj Cappella jest związana z Fondazione Cini, która w Wenecji zajmuje się badaniami nad muzyką Vivaldiego. Reinkarnacja Cappelli miała miejsce w 2013 roku z inicjatywy Stefana Plewniaka – absolwenta Konserwatorium w Krakowie, Maastricht i Paryżu. Cappella dell’Ospedale della Pietà to międzynarodowa grupa młodych, pełnych pasji artystek z Włoch, Polski, Austrii, Francji i Holandii specjalizująca się w grze na instrumentach z epoki baroku. Wykonuje muzykę nie tylko Antonia Vivaldiego, ale także innych weneckich mistrzów. Koncerty Cappelli charakteryzują się niepowtarzalną atmosferą i niesamowitą energią. W 2016 roku Orkiestra wydała swoją debiutancką płytę pt. „Carnevale di Venezia” z udziałem znakomitych solistów: Jakuba Józefa Orlińskiego, Miriam Albano oraz Natalii Kawałek (wyd. Ëvoe Music). W swojej karierze artystycznej zespół miał przyjemność koncertować w Niemczech, Austrii, Słowenii, Polsce, a w przyszłości planowane są również koncerty w innych krajach europejskich, USA i Azji.


Magdalena PILCH (flet traverso) –  w 1997 roku ukończyła studia magisterskie w klasie fletu Grzegorza Olkiewicza w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu. W latach 1998 – 2002 odbyła studia podyplomowe w klasie fletu traverso u prof. dr. Linde Brunmayr – Tutz w Staatliche Hochschule für Musik w Trossingen (Niemcy).  W 2013 roku przeprowadziła przewód habilitacyjny w Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach, którego tematem była Kompleksowa wizja fletu romantycznego w zakresie budowy, brzmienia, techniki gry i praktyki wykonawczej według Die Kunst des Flötenspiels in theoretisch – praktischer Beziehung dargestellt von A.B. Fürstenau op. 138.  Od 2009 roku jest zatrudniona jako adiunkt w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi. Gra na fletach renesansowych, barokowych, klasycznych i romantycznych. Jest współzałożycielką jedynego polskiego konsortu poprzecznych fletów renesansowych Cantus Mollis, a także zespołu muzyki dawnej Filatura di Musica. Zajmuje się również wykonywaniem repertuaru kameralnego I połowy XIX wieku na instrumentach historycznych. Jest redaktorem naczelnym półrocznika artystyczno-naukowego „Notes Muzyczny” wydawanego przez Wydział Fortepianu, Organów, Klawesynu, Muzyki Dawnej i Jazzu Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi.


Marek NAHAJOWSKI (flet podłużny) – ur. 1979 r., teoretyk muzyki, flecista grający na kopiach instrumentów historycznych. Ukończył z wyróżnieniem studia w zakresie teorii muzyki pod kierunkiem R. D. Golianka (Łódź 2003) oraz fletu podłużnego w klasie T. Dobrzańskiego (Wrocław 2007); od 2010 roku adiunkt w Katedrze Teorii Muzyki na Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi, gdzie prowadzi przedmioty związane z praktyką wykonawczą muzyki baroku, historią teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej, a od 2011 roku także klasę fletu podłużnego. Jest autorem pierwszego polskiego tłumaczenia traktatu J. J. Quantza Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen oraz rozprawy poświęconej jego sonatom fletowym (wyd. Łódź 2013), za którą otrzymał nagrodę w prestiżowym Konkursie im. Ks. Prof. Hieronima Feichta. Zainteresowania naukowe Marka Nahajowskiego koncentrują się na hermeneutycznej interpretacji utworów muzycznych XVI – XVIII wieku oraz estetyce i praktyce wykonawczej epoki baroku i wczesnego klasycyzmu. Jako instrumentalista występował z wieloma zespołami muzyki dawnej, m.in. Il Tempo, Ars Cantus, Concerto Polacco, Royal Baroque Ensemble, Filatura di Musica. Artysta jest również zapraszany jako gościnny wykładowca kursów interpretacji muzyki dawnej. W 2014 roku ukazała się jego solowa płyta poświęcona fantazjom fletowym G. Ph. Telemanna, a w 2018 roku – suitom J. B. de Boismortiera.


FILATURA DI MUSICA – zespół specjalizujący się w wykonawstwie historycznym. Jego nazwa łączy przemysłowe, włókiennicze tradycje miasta Łodzi (wł. filatura – przędzalnia) ze sztuką muzyczną. Muzycy w większości zawodowo związani z Łodzią to absolwenci prestiżowych uczelni artystycznych na świecie: Schola Cantorum Basiliensis, Koninklijk Conservatorium w Hadze, Musikhochschule w Trossingen czy Conservatoire de Musique w Grenoble. W repertuarze zespołu znajduje się europejska muzyka renesansowa, barokowa i klasyczna. Filatura di musica współpracuje z innymi polskimi instrumentalistami specjalizującymi się w historycznych praktykach wykonawczych i grającymi na instrumentach dawnych, a także ze śpiewakami i tancerzami. Dotychczas zespół wystąpił m.in. w Filharmonii Łódzkiej oraz na festiwalach: Forum Musicum, Barok na Spiszu, Kultura Wieków Dawnych, Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej w Częstochowie, Frankofonia 2016. Był także rezydentem Podkarpackiej Letniej Akademii Muzyki, występując w Pałacu Biesa w Olszanicy oraz w Uhercach Mineralnych w ramach programu Kultury Dostępnej na zaproszenie Fundacji Krośnieńskiej im. Ignacego Paderewskiego.


Eliza PTASZYŃSKA (ur. w Olecku) – historyk sztuki, kustosz w Muzeum Okręgowym w Suwałkach. Zajmuje się malarstwem polskim dziewiętnastego wieku, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości powstałej w monachijskim środowisku artystycznym.  Opublikowała monografię Alfred Wierusz-Kowalski 1849–1915. Opracowała albumy dotyczące tego artysty (Obrazy w drewnie żłobione. Twórczość Alfreda Wierusza-Kowalskiego w drzeworytach, 2009; Wierusz-Kowalski. Malarstwo, 2015; Alfred Wierusz-Kowalski, 2017) i polskiego malarstwa monachijskiego (Malarze polscy w Monachium, 2005, Egzotyczna Europa. Kraj urodzenia na płótnach polskich monachijczyków, 2015) oraz liczne studia i materiały. Jest kuratorką wielu wystaw malarstwa.

Interesuje się dziejami swojego miasta i Prus Wschodnich. Opracowała książki o dziejach Olecka pt. Taka sobie historia. Marggrabowa – Treuburg – Olecko, 2010 oraz Olecko. Historia w stu ilustracjach, 2017. Od 2010 roku prowadzi Olecką Izbę Historyczną.


Aleksandra ZAMOJSKA – sopran, absolwentka Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie prof. Z. Donat oraz salzburskiego Mozarteum w klasie L.Sukis i B.Zakotnik. Jeszcze jako studentka pracowała w Warszawskiej Operze Kameralnej, wykonując głównie muzykę polskiego baroku i dzieła C. Monteverdiego. W latach 1996 – 1998 była dwukrotną stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki, w roku 1999 – stypendystką Ministerstwa Austrii. W 2002 roku wystąpiła na festiwalu Ruhr Triennale w oratorium Drabina Jakubowa A.Schönberga pod dyrekcją K.Nagano, a z K.Wien w kolażu muzyczno-baletowym Wolf z muzyką W.A.Mozarta. W Montpellier pod batutą M. Minkowskiego wykonała oratorium Chrystus na Górze Oliwnej L. van Beethovena i zagrała rolę Paminy z Czarodziejskiego fletu W. A. Mozarta. W paryskich teatrach Bastille i Palais Garnier śpiewała w operach: Borys Godunow M. Musorgskiego, Miłość do trzech pomarańczy S. Prokofiewa, Eliksir miłości G. Donizettiego, Orfeusz i Eurydyka Ch. W. Glucka (reż. P. Bausch) oraz w Don Giovannim W. A. Mozarta (reż. M. Haneke). W 2006 roku na Festiwalu w Salzburgu wystąpiła w operach Bastien i Bastienne oraz Dyrektorze teatru W. A. Mozarta. Z Berlińską Orkiestrą Symfoniczną wykonała pieśni K.

Szymanowskiego, a z Bamberger Symphoniker – Chantefleurs et Chantefables  W. Lutosławskiego.

Interpretowała partie napisane specjalnie dla niej: w spektaklu Zangezi H. Parr (Madryt 2007), w oratorium Et iterum venturus est P. Bannister (Paryż 2008). W 2008 roku na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Sakralnej Gaude Mater zaśpiewała niedawno odnalezioną arię sygnowaną nazwiskiem W. A. Mozarta – Jesu dulcis memoria. Wraz z Wiener Akademie i Martinem Haselböckiem brała udział w spektaklu The Infernal Comedy z aktorem J. Malkovichem. Na festiwalu w Herrenhausen wystąpiła w performance-monodramie Semele G. F. Händla, przedstawionym jako pokaz mody V. Westwood. Spektakl był prezentowany, a następnie nagrodzony na Sydney Festival oraz w Korei Południowej. W latach 2011 – 2013 w teatrze we Freiburgu odegrała partie: Gildy w Rigoletcie G. Verdiego, Almireny w Rinaldzie G. F. Händla, sopranową partię w Królu Arturze H. Purcella i Jenny z Mahagonny K. Weila. Brała udział w festiwalu G. F. Händla w Göttingen, Ch. W. Glucka w Norymberdze, Schwetzingen, Chinach. Interpretacją La voix humaine F. Poulenca w reżyserii K. Bohn w Salzburgu zapoczątkowała współpracę w ramach Theatergruppe Eigenregie. Wielokrotnie nagradzana, m.in. na konkursie im. A. Sari w Nowym Sączu, L. Popp w Bratysławie, Dusznikach-Zdroju, Schwetzingen. W 2011 roku została uhonorowana „Złotą Sową”, nagrodą Jupitera – kapituły polskich intelektualistów w Austrii, za działalność artystyczną upowszechniającą kulturę polską za granicą. Goszczona przez wiele prestiżowych scen europejskich.


PANDOLFIS CONSORT – zespół powstał w 2004 roku z inicjatywy Elżbiety Sajki-Bachler, altowiolistki, absolwentki Akademii Muzycznej w Krakowie. Nazwa zespołu nawiązuje do Giuseppe Galieri Pandolfisa, lutnika greckiego pochodzenia, ucznia Nicolo Amatiego – twórcy m.in. violi d’ amore, której dwie kopie wchodzą w skład instrumentarium zespołu. Celem Pandolfis Consort jest prezentowanie utworów zarówno znanych oraz cenionych, jak i nieco zapomnianych kompozytorów epok renesansu, baroku i klasycyzmu, ze szczególnym uwzględnieniem baroku i utworów komponowanych na altówkę. Zespół wykonuje również muzykę współczesną na dawnych instrumentach, tworzoną właśnie dla niego przez kompozytorów, takich jak Stanley Grill (USA), Johanna Doderer, Franz Baur, Akos Banlaky i Gregor Hanke (Austria), oraz współczesne aranżacje dawnych utworów (Nicholas Spanos, Jacek Sajka).
Pandolfis Consort występował na renomowanych festiwalach w Polsce, Niemczech, Hiszpanii, Holandii, Finlandii, Austrii, we Włoszech, na Węgrzech i Słowacji. W 2012 roku ogromnym zainteresowaniem spotkało się wykonanie Pasji wg św. Jana J. S. Bacha, w której w rolę Ewangelisty wcielił się aktor wiedeńskiego Burgtheater, Fritz von Friedl (koncert odbył się w sali koncertowej austriackiego radia ORF i był transmitowany na żywo). Pandolfis Consort wziął również udział w Festiwalu Italia Mia (ORF). W swoim repertuarze zespół posiada ponad 400 utworów. Jest organizatorem wielu cyklów koncertowych, takich jak Muzyka w kościele Zakonu Niemieckiego w Wiedniu (Deutschordenskirche 2007-2012), Międzynarodowy Festiwal im. Heinricha Ignaza Franza Bibera (corocznie od 2013 roku), TELEMANN 17 (6 monograficznych koncertów poświęconych twórczości Georga Philippa Telemanna), VIVALDI 18 (6 monograficznych koncertów zaplanowanych na rok 2018 w hołdzie Antonio Vivaldiemu). Pandolfis Consort występuje przede wszystkim w czteroosobowym składzie, w którym basso continuo realizuje wiolonczela z teorbą, jak również w rozszerzonych konfiguracjach. Podczas koncertów w Gołdapi oraz Olecku zagrają: Ingrid Rohrmoser (skrzypce barokowe), Katharina Birkfellner (altówka barokowa), Günter Schagerl (wiolonczela barokowa) oraz Matthias Krampe (klawesyn).


Piotr BURAKIEWICZ (prowadzenie koncertów) – pochodzi z Ełku, gdzie uczęszczał do Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych I i II st. (specjalizacja: akordeon). Obecnie kończy studia w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. Pasjonat i popularyzator muzyki operowej. Od 2017 roku współpracuje z Biblioteką „Przy Zawiszy” w Warszawie, prowadząc m.in. autorskie cykle spotkań poświęconych historii opery: Polscy śpiewacy operowy (styczeń – czerwiec 2017) oraz Operowe czwartki z Giuseppe Verdim (marzec – czerwiec 2018). Drogę prelegenta rozpoczął w 2015 roku podczas Letnich Koncertów Muzyki Dawnej w Olecku. Od 2016 roku prowadzi koncerty w ramach Międzynarodowego Festiwalu „Barok na Mazurach”. Jest także jednym z prowadzących Letnie Koncerty na Grochowskiej w Warszawie (2017, 2018). Do jednych z najważniejszych muzycznych wydarzeń, które miał zaszczyt poprowadzić, należy m.in. Gala Sylwestrowa w Ełckim Centrum Kultury (2017/2018). Współpracował m.in. z Teatrem Wielkim – Operą Narodową podczas IX Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Stanisława Moniuszki. W wolnym czasie udziela się w projektach edukacyjnych Filharmonii Narodowej.
Na co dzień śpiewa w Chórze ARTOS im. Władysława Skoraczewskiego przy TW-ON pod dyrekcją Danuty Chmurskiej, z którym miał zaszczyt wystąpić m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku (2016).

O artystach koncertu „Sacrum w muzyce kameralnej”

Magdalena Kalina Maniewska – oboistka, ukończyła studia magisterskie (dyplom z wyróżnieniem) w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi w klasie oboju ad. dr Agaty Piotrowskiej – Bartoszek. W czerwcu 2017 r. ukończyła Mistrzowskie Studia Podyplomowe w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie prof. Jerzego Kotyczki.
Od października 2016 r. jest doktorantką w klasie oboju prof. Józefa Raatza, w Akademii Muzycznej im. S. Moniuszki w Gdańsku. Od listopada 2015 r. jest członkiem Koła Naukowego Oboistów działającego przy Akademii Muzycznej w Łodzi.
Brała udział w wielu kursach mistrzowskich, prowadzonych m.in. przez: prof. Jerzego Kotyczkę (AM Kraków), prof. Tomasza Miczkę (AM Katowice), prof. Jochena Müllera – Brinckena (Hochschule für Musik – Würzburg), prof. Petera Tavernaro (Bruckner Universität Linz), prof. Sophia McKenna (Londyn), prof. Maurice Bourge (Francja), prof. Davida Cowleya (Wielka Brytania), prof. Roya Cartera (Londyn), prof. Emanuela Abbühla (Szwajcaria).
W listopadzie 2014 r. wraz z zespołem kameralnym (obój, fagot, fortepian) zdobyła wyróżnienie na XVI Międzynarodowym Przeglądzie Zespołów Kameralnych w Jaworze. W kwietniu 2015 r. z tym samym zespołem zdobyła wyróżnienie na II Turnieju Kameralnym w Trzech Odsłonach w Bydgoszczy.
Pracuje w Operze Bałtyckiej w Gdańsku oraz współpracuje z orkiestrami: Filharmonią Kameralną w Łomży, Operą i Filharmonią Podlaską w Białymstoku, Filharmonią Warmińsko – Mazurską w Olsztynie, Płocką Orkiestrą Symfoniczną, Piotrkowską Orkiestrą Kameralną, Teatrem Muzycznym w Łodzi, Orkiestrą Polish Camerata, Filharmonią Łódzką.
Prowadzi warsztaty obojowe oraz kameralne w szkołach muzycznych w Polsce oraz intensywnie koncertuje jako solistka i kameralistka w Polsce i za granicą ( Niemcy). Obecnie jest w trakcie nagrywania swojej pierwszej solowej płyty.


Ignacy Wysocki ukończył studia na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Białymstoku w następujących specjalizacjach: klarnet w klasie ad. dr Wojciecha Mrozka oraz saksofon w klasie ad. dr Aliny Mleczko.
Podczas swojej edukacji brał udział w kursach mistrzowskich prowadzonych między innymi przez: prof. Andrzeja Janickiego, prof. Algidrasa Budrysa, prof. Mathiasa Mullera, prof. Arkadiusza Adamskiego, prof. Mirosława Pokrzywińskiego oraz prof. Jakuba Bokun.
Jest laureatem konkursów makroregionalnych i ogólnopolskich.
Obecnie jest nauczycielem klarnetu i saksofonu w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Starogardzie Gdańskim.Jako pedagog ma na swoim koncie liczne osiągnięcia. Jego uczniowie odnoszą sukcesy na konkursach oraz zdają egzaminy na wyższe szczeble edukacji.
Jako klarnecista i saksofonista współpracuje Suwalską Orkiestrą Camerata del Arte oraz Filharmonią Warmińsko-Mazurską w Olsztynie. Jako kameralista działa w wielu zespołach współpracując głównie z oboistką Magdaleną Maniewską.


Ewa Chomicz-Wysocka ukończyła Akademię Muzyczną w Katowicach w specjalności fagot u adiunkta Zygmunta Tlatlika oraz Akademię Muzyczną w BiaLymstoku w specjalności fortepian u doktora Leszka Kota. Obecnie pracuje w szkołach muzycznych w Augustowie i Ełku. Jest nauczycielem dyplomowanym. Współpracuje z orkiestrami kameralnymi w Suwałkach, Ełku i Łomży. Koncertuje jako solistka i kameralistka w Polsce i za granicą ( Litwa, Rosja).Za swą działalność artystyczną została doceniona licznymi nagrodami, m.inn. Nagrody dyrektora PSM I stopnia w Augustowie, Nagroda Prezydenta Miasta Białegostoku i Suwałk. Jedną z jej ulubionych form działalności jest prowadzenie warsztatów z czytania utworów prima vista.


Szymon Boszko ukończył szkołę muzyczną I stopnia w Augustowie w klasie perkusji u mgr. Zbigniewa Lange. Obecnie kontynuuje naukę w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych w Białymstoku w VI klasie II stopnia u mgr. Łukasza Zamaryki.
Brał udział w licznych warsztatach, współpracując ze słynnymi artystami jak prof. Bernard Maseli, Gierasimos Ioannides (Grecja), Cezary Konrad, Semi Hwang (Korea Południowa), Wojciech Heżyk,dr. Leszek Lorenc, prof. Stanisław Skoczyński i prof. Piotr Biskupski. Był uczestnikiem innowacyjnego projektu Towarzystwa ProMusica Winter Orchestra Workshop  pod batutą Andrea Losa (Włochy), Simona Percica (Słowacja) i mgr. Kazimierza Dąbrowskiego.Brał również udział w projekcie Fundacji Pendereckich Muzyka Nowych Czasów. Koncertował w ramach wymiany między innymi w Norwegii, Grecji, Estonii i Finlandii.
W maju 2017 r. uzyskał II nagrodę w Międzynarodowym konkursie Kameralnym w Wilnie. Poza grą na perkusji i fortepianie zajmuje się dyrygenturą i kompozycją.

O artystach festiwalu muzyki dawnej „Barok na Mazurach” 2017

Liliana Stawarz – klawesynistka i pedagog. W 1988 roku ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie klawesynu Władysława Kłosiewicza, a w 1990 roku uzyskała dyplom Conservatoire National de Region de Rueil-Malmaison w klasie Huguette Dreyfus. Jest laureatką pierwszego Ogólnopolskiego Konkursu Klawesynowego im. Wandy Landowskiej w Krakowie, Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, finalistką Międzynarodowego Konkursu Klawesynowego w Paryżu.

Od 2003 roku prowadzi klasę klawesynu, basu cyfrowanego, improwizacji oraz zajęcia z wokalistami – studium recytatywu i arii barokowej na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie i na Wydziale Zamiejscowym w Białymstoku.

Stopień doktora w dziedzinie sztuki muzycznej w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka uzyskała w 2003 roku, a w 2008 roku na podstawie dorobku artystycznego i przedstawionej rozprawy habilitacyjnej „Suity klawesynowe G. F. Haendla HWV 426-433 – problemy wykonawcze” otrzymała stopień doktora habilitowanego.

Lilianna Stawarz wykłada także na licznych kursach i seminariach poświęconych zagadnieniom interpretacji i wykonawstwa muzyki dawnej, m.in. od 1993 roku podczas letnich kursów Międzynarodowej Letniej Akademii Muzyki Dawnej w Wilanowie.

Dokonała wielu nagrań radiowych, płytowych oraz uczestniczyła w licznych koncertach i liczących się festiwalach muzyki dawnej w kraju i za granicą, m.in. w Brugii, Brukseli, Utrechcie, Moskwie, Nowym Jorku, Nowym Brunszwiku, Rzymie i Berlinie.

Od 1991 roku związana jest z Warszawską Operą Kameralną, zarówno jak klawesynistka-kameralistka, jak i dyrygentka.

W latach 2012-2016 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Instrumentalno-Pedagogicznego w Białymstoku.

W 2005 roku odznaczona została Brązowym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego. W 2012 roku otrzymała nagrodę I st. Rektora UMFC w Warszawie, prof. Stanisława Moryto.


Royal Baroque Ensemble – zespół instrumentalny specjalizujący się w wykonawstwie muzyki barokowej, ze szczególnym naciskiem na muzykę wokalno-instrumentalną. W skład zespołu wchodzą wybitni i doświadczeni muzycy, którzy są również członkami takich zespołów jak: Musicae Antiquae Collegium Varsoviense, Arte Dei Suonatori, Wrocławska Orkiestra Barokowa, Fundacja Akademii Muzyki Dawnej. Muzycy grają na kopiach instrumentów z epoki, najczęściej pod kierownictwem artystycznym Lilianny Stawarz, ale również okazjonalnie pod kierownictwem Marco Vitale i Marka Toporowskiego.

Muzycy zespołu:

Grzegorz Lalek (skrzypce) – urodzony w Warszawie. Gry na instrumencie uczył się pod kierunkiem Krzysztofa Bąkowskiego i Konstantego Andrzeja Kulki. Ukończył studia na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w klasie skrzypiec Sławomira Tomasika. W 1997 roku otrzymał wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Tadeusza Wrońskiego na Skrzypce Solo, a w roku 1998 (wraz ze swoim kwartetem smyczkowym) wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Kameralnych im. K. Bacewicza. Swój kunszt instrumentalny doskonalił, uczestnicząc w mistrzowskich kursach prowadzonych przez Simona Standage’a i Antona Stecka.

W roku 2002 dokonał premierowego nagrania utworu Mariana Sawy Largo na skrzypce i organy. W 2004 roku nagrał płytę poświęconą twórczości kameralnej Josepha Gabriela Rheinbergera, a w roku 2007 Koncert na skrzypce amplifikowane Weroniki Ratusińskiej (płyta z tym nagraniem otrzymała nagrodę fonograficzną Pizzicato Supersonic Award). Jako muzyk sesyjny wziął udział w realizacji ponad 60 płyt z muzyką klasyczną, rozrywkową i filmową. Występował na wielu festiwalach muzycznych w kraju i za granicą.

Jako skrzypek-kameralista współtworzy kilka zespołów (Xerxes Strings, Kwartet Kwadrat, Machina del Tango, The New Art Ensemble, kwartet FOURmalina), które prowadzą aktywną działalność nagraniową i koncertową. Jest członkiem i współzałożycielem grupy Tangata Quintet, z którą nagrał płyty z muzyką Astora Piazzolli (2004 r.) i polskimi tangami (2005r.) Obie otrzymały nominacje do nagrody fonograficznej Fryderyk.

Gra na skrzypcach barokowych, koncertując z wieloma zespołami specjalizującymi się w stylowym wykonawstwie muzyki dawnej (Musicae Antiquae Collegium Varsoviense, Concerto Polacco, Harmonologia, Il Tempo, Kleine Cammer-Musique, Sonorus Quartet). W 2009 roku założył Ensemble Hyacinthus – zespół grajacy na instrumentach historycznych w zgodzie z dawnymi praktykami wykonawczymi, a którego debiut miał miejsce na Festiwalu Noworocznym w Gstaad u boku światowej sławy sopranistki Ewy Małas – Godlewskiej.


Marcin Sochan – absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie skrzypiec Sławomira Tomasika i Agaty Sapiechy (skrzypce barokowe), koncertmistrz Orkiestry Barokowej La Tempesta, aranżer. Zadebiutował jako solista w wieku 10 lat na scenie muzycznej Staattheater-Gera w Niemczech. Jest laureatem ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów muzycznych, stypendystą Funduszu Pomocy Młodym Talentom Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich, Dartington International Summer School w Wielkiej Brytanii oraz w Guildhall School of Music and Drama w Londynie w klasach Krzysztofa Śmietany (skrzypce) i Rachel Podger (skrzypce barokowe). Grę na skrzypcach doskonalił na kursach mistrzowskich pod kierunkiem Wandy Wiłkomirskiej, Konstantego Andrzeja Kulki, Mariny Jaszwili, Simona Standage’a, Johna Holloway’a, Paolo Pandolfo. Współpracuje z Warszawską Operą Kameralną – Zespołem Instrumentów Dawnych Musicae Antiquae Collegium Varsoviense, Filharmonią Narodową, Il Tempo, La Tempesta, Goldberg Baroque Ensemble, Mercurius, Le Passioni dell’Anima, Musica Humana, z którymi także nagrywa płyty. W swojej pracy artystycznej promuje muzykę młodych polskich kompozytorów.


Marcin Stefaniuk (altówka barokowa) – absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina, Konserwatorium im. Witolda Lutosławskiego w Krakowie oraz Podyplomowych Studiów Mistrzowskich w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Uczestniczył w międzynarodowych kursach i festiwalach muzycznych, gdzie doskonalił swoje umiejętności pod kierunkiem artystów, takich jak: Paul Goodwin, Sirkka-Liisa Kaakinen, Jaap ter Linden, Paul McCreesh, Andrew Parrott. Obecnie współpracuje z zespołami: Wrocławska Orkiestra Barokowa, Musicae Antiquae Collegium Varsoviense, Sinfonia Viva, La Tempesta.


Maciej Łukaszuk (wiolonczela) – specjalizuje się w wykonawstwie muzyki dawnej. Prowadzi aktywną działalność koncertową – solową oraz kameralną – biorąc regularnie udział w wielu prestiżowych koncertach i różnorodnych festiwalach artystycznych. W swoim dorobku ma występy z większością znaczących zespołów muzyki dawnej w Polsce, m.in. z Consortium Sedinum Urszuli Stawickiej, Arte dei Suonatori czy Wrocławską Orkiestrą Barokową a także z zespołami zagranicznymi, przede wszystkim Les Ambassadeurs Alexisa Kossenki. Regularnie współpracuje z klawesynistką Lilianną Stawarz.

Jest absolwentem Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (studiował u prof. Andrzeja Orkisza – wiolonczela, ad. Agaty Sapiechy – Międzywydziałowe Studium Muzyki Dawnej), Akademii Muzycznej w Krakowie (pedagog ad. Teresa Kamińska – wiolonczela barokowa) oraz Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie (studia doktoranckie pod opieką prof. Marcina Zalewskiego). Na stałe współpracuje z Zespołem Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej Musicae Antiquae Collegium Varsoviense oraz zespołem Le Passioni dell’Anima, którego jest współzałożycielem.

Maciej Łukaszuk jest wykładowcą w Zakładzie Muzyki Dawnej Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.


Grzegorz Zimak (kontrabas barokowy) – absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie kontrabasu Andrzeja Mysińskiego (2002, dyplom z wyróżnieniem). W 2009 roku ukończył studia podyplomowe na violi da gamba w klasie Kazimierza Pyzika w Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu.

Występował jako solista-kontrabasista z wieloma polskimi orkiestrami filharmonicznymi.

W roku 2001 został zaangażowany do Zespołu Instrumentów Dawnych Musicae Antiquae Collegium Varsoviense w Warszawskiej Operze Kameralnej, gdzie specjalizuje się w wykonawstwie muzyki dawnej, grając na kontrabasie barokowym, klasycznym oraz violi da gamba.

Bierze również udział w projektach takich zespołów, jak: Wrocławska Orkiestra Barokowa, Royal String Quartet, La Tempesta, Concerto Polacco, Ensemble Hyacinthus, Goldberg Ensemble czy Camerata Podlaska.

Jako gambista ma w dorobku wiele koncertów, występuje jako kameralista oraz wykonuje solowe partie violi da gamba we wszystkich Pasjach Jana Sebastiana Bacha.

Od 2014 roku jest wykładowcą w Zakładzie Muzyki Dawnej Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.


Anton Birula (chitarrone) – studiował lutnię u prof. Toyohiko Satoh w Królewskim Konserwatorium w Hadze oraz u prof. Konrada Junghaenela w Hochschule für Musik w Kolonii. Koncentruje się na utworach solowych napisanych na lutnię barokową – taki właśnie repertuar, składający się z dzieł J. S. Bacha, S. L. Weissa oraz XVII-wiecznych lutnistów francuskich, zaprezentował na licznych recitalach lutniowych. Szczególnie zainteresowały go transkrypcje solowych utworów skrzypcowych i wiolonczelowych J. S. Bacha na lutnię barokową. Grając na teorbie, brał udział w licznych wykonaniach utworów kameralnych i orkiestrowych z wieloma różnymi zespołami specjalizującymi się w XVII-wiecznej muzyce włoskiej i angielskiej. Jego fascynacja francuską muzyką na violę da gamba doprowadziła do współpracy z rosyjskim gambistą Victorem Sobolenko, z którym w roku 2001 nagrali płytę zawierającą utwory Maraina Marais na gambę solo z teorbą jako jedynym towarzyszącym instrumentem continuo. Anton Birula współpracował z tak wybitnymi solistami jak Władysław Kłosiewicz, Nigel Kennedy, Emma Kirkby, Marek Toporowski, Olga Pasiecznik. Podczas swojej długiej współpracy z Warszawską Operą Kameralną brał udział w wystawieniach wszystkich dzieł Claudio Monteverdiego, a także oper Periego, Cacciniego, Landiniego, Scarlattiego.


Muzycy Orkiestry Symfonicznej Opery i Filharmonii Podlaskiej

– w swoim repertuarze posiada największe dzieła światowej literatury symfonicznej oraz muzykę współczesną.

Zespół występuje gościnnie w kraju i za granicą (m.in. Austria, Belgia, Białoruś, Chiny, Estonia, Finlandia, Norwegia, Francja, Litwa, Łotwa, Niemcy, Rosja, Szwecja, Ukraina, Wielka Brytania, Włochy). W 1995 roku Orkiestra OiFP pod batutą Mirosława Jacka Błaszczyka koncertowała w nowojorskiej Carnegie Hall.

Za dokonania fonograficzne Orkiestra OiFP wyróżniona została licznymi nagrodami, m.in. za album „Paderewski – Piano Concerto, Polish Fantasy” z udziałem Kevina Kennera pod dyrekcją Marcina Nałęcza-Niesiołowskiego, uhonorowana Nagrodą Akademii Fonograficznej Fryderyk 2012 w kategorii: Album Roku Muzyka Symfoniczna i Koncertująca oraz za album „Symphony of Providence” uhonorowana Nagrodą Akademii Fonograficznej Fryderyk 2016 w kategorii: Album Roku Muzyka Współczesna.


Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej – niewątpliwie jeden z najprężniej rozwijających się zespołów chóralnych w Polsce, zaliczany do ścisłej czołówki krajowych chórów akademickich. Emanuje energią, imponuje profesjonalizmem i zachwyca brzmieniem.

Zespół tworzą w większości studenci i absolwenci Politechniki Warszawskiej – młodzi i ambitni śpiewacy, z oddaniem realizujący pasję śpiewu zespołowego.

W zróżnicowanym (śpiewanym w kilkunastu językach!) i starannie wyszukanym repertuarze ChAPW znajdziemy muzykę od renesansu po współczesność, utwory okazjonalne (pieśni patriotyczne, kolędy, itp.) i prawykonania.

W ciągu 15 lat swojej działalności Chór miał okazję wielokrotnie występować na krajowych i zagranicznych konkursach chóralnych, nierzadko plasując się w ścisłym gronie laureatów. Obecnie ChAPW śpiewa ponad 30 koncertów rocznie. Warto tu wspomnieć o regularnym udziale zespołu w prestiżowym cyklu Wielka Muzyka w Małej Auli organizowanym pod auspicjami macierzystej uczelni, jak również koncertach na zaproszenie krajowych filharmonii i renomowanych festiwali oraz przedsięwzięciach z muzyką filmową.

ChAPW jest organizatorem Mazowieckiego Festiwalu Chórów Akademickich Vivat Academia.


Wanda Franek, mezzosopran, to młoda śpiewaczka, o rzadko spotykanej ciemnej barwie głosu. Ukończyła Uniwersytet Muzyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasie profesor Jadwigi Rappé w 2010 roku. Jest laureatką pierwszej nagrody Konkursu Wokalnego im. Ludomira Różyckiego w Gliwicach oraz trzeciej nagrody w Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju oraz finalistką Międzynarodowego Konkursu im. A. Campi.

Jeszcze podczas studiów, w 2008 roku, zadebiutowała na scenie Warszawskiej Opery Kameralnej partią Lucindy w operze Kochanek wszystkich B. Galuppiego. Od października 2012 współpracuje z Teatrem Wielkim Operą Narodową przy produkcjach Manon Lescaut w reżyserii Mariusza Trelińskiego oraz Lohengrin w reżyserii Antony’ego McDonalda.

W latach 2013-2015 Wanda Franek była adeptką Akademii Operowej przy Teatrze Wielkim Operze Narodowej, gdzie współpracowała z Eytanem Pessenem, Matthiasem Rexrothem oraz Izabelą Kłosińską. W 2014 roku w ramach programu Aldeburgh Music, zadebiutowała na deskach Snape Maltings w Aldeburgh, Wielka Brytania, gdzie zaśpiewała partię Amora w Koronacji Poppei C. Monteverdiego w reżyserii Daisy Evans. W tym samym roku rozpoczęła współpracę z Operą Krakowską przy koprodukcji z Trondheim Symfoniorkester Mefistofelesa A. Boito w reżyserii Tomasza Koniny.

Wiosną 2015 roku zaśpiewała po raz pierwszy partię Doroty w operze J. Stefaniego Cud albo Krakowiaki i Górale w Teatrze Wielkim Operze Narodowej, wystąpiła w roli królowej Erenice w Sosarme G. F. Händla z towarzyszeniem Capelli Cracoviensis oraz na Festiwalu Mozartowskim Warszawskiej Opery Kameralnej wykonując koncertowe wersje najpiękniejszych arii z oper W. A. Mozarta. W listopadzie 2015 wystąpiła w produkcji Opery Narodowej Straszny dwór w reżyserii Davida Pountneya pod batutą Andryi’a Yurkevicha jako Stara niewiasta.

W sezonie 2016/2017 artystka zadebiutowała w partiach Mercedes w premierowej realizacji Carmen G. Bizeta oraz Suzuki w Madamie Butterfly G. Pucciniego w Operze na Zamku w Szczecinie. Następnie wystąpiła ponownie w roli Starej niewiasty w Strasznym dworze w Teatrze Wielkim Operze Narodowej.

Wanda Franek koncertowała między innymi z Jerzym Maksymiukiem, Tadeuszem Strugałą, Tadeuszem Wojciechowskim, Władysławem Kłosiewiczem czy Ewą Strusińską.


Olga Siemieńczuk – sopran, ur. w 1989 w Białymstoku, gdzie ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia im I. J. Paderewskiego w klasie fortepianu. W 2014 roku ukończyła z wyróżnieniem studia na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie śpiewu solowego Jolanty Janucik. W 2015 roku została absolwentką Podyplomowego Studium Pieśni na tejże uczelni. Obecnie pozostaje pod opieką wokalną Olgi Pasiecznik i Cezarego Szyfmana. W maju 2014 roku zdobyła Nagrodę Specjalną na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Jakuba Pustiny (Czechy), a w kwietniu 2016 roku wraz z pianistką Karoliną Czechowską uzyskały tytuł finalistek XIX Międzynarodowego Konkursu Muzyki Kameralnej im. K. Bacewicza w Łodzi. Na scenie operowej debiutowała na deskach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w studenckiej produkcji Sen nocy letniej Brittena. Poza tym występowała m.in. jako Colette w Le Devin du village Rousseau (Rheinsberg, Niemcy), Eurilla w Orlando Paladino Haydna (Włochy, Austria, Słowenia, Chorwacja) i Zerlina w operze Don Giovanni Mozarta (projekt Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina; Warszawska Opera Kameralna). W 2014 r. kreowała rolę Sie w operze Wasserstimmen Dariusza Przybylskiego oraz partie Kobiety i Marzanny w Labiryncie Orfeja Nikolet Burzyńskiej. W 2015 roku zdobyła entuzjastyczne recenzje po wykonaniu głównej partii żeńskiej w kameralnej operze Sacred Emily Eunho Changa. Uczestniczyła w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Rudolfa Piernaya (Guildhall School of Music and Drama, Londyn), Urszulę Kryger (Akademia Muzyczna im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi), Axel Bauni (Universität der Künste, Berlin) i Agatę Zubel.


Rafał Grozdew – tenor, doktor sztuk muzycznych w dziedzinie wokalistyki. Absolwent studiów Wokalno-Aktorskich pod kierunkiem Prof. Wiesławy Maliszewskiej na Akademii Muzycznej im.: St. Moniuszki w Gdańsku oraz Wydziału Zarządzania Kulturą na Uniwersytecie Warszawskim. Swoje umiejętności wokalne kształcił także pod kierunkiem wybitnej śpiewaczki Mariny Hristovej. Karierę wokalną rozpoczął w wieku piętnastu lat koncertując z Chórem Violletty Bieleckiej (m. in.: w Filharmonii Berlińskiej). Jest laureatem konkursu „Polskiej Muzyki Wokalnej”. Brał także udział w „Koncercie Młodych Talentów” w Helu. Występował na deskach teatrów europejskich (m. in.: Stadttheater Schaffhausen,  Kurtheater Baden, Theater Winterthur, Theatre Vevey w Szwajcarii, Theatre d’Esch w Luxemburgu, Theater Worms oraz Neues Theater w Niemczech, Hering Theater, Musikteatert Vejle, Albertslund Musik Teatert w Danii), a także w Polsce (Państwowa Opera Bałtycka, Teatr Narodowy w Warszawie) oraz w Filharmoniach: Bałtyckiej, Szczecińskiej, Poznańskiej, Świętokrzyskiej, Białostockiej, Łomżyńskiej, Słupskiej. Brał udział w spektaklu muzycznym zorganizowanym z okazji 99-lecia Teatru Polskiego w Warszawie. Śpiewał na festiwalach: „Musica Sacra” w Gdyni, „Moniuszkowski Festiwal Podlasia” w Białymstoku, „Letni Fetiwal Nowego Miasta” w Warszawie, „Fryderyk Chopin na Uniwersytecie Warszawskim” oraz „Cantemus Omnes”. Współpracując z fundacją Collegium Musicum Uniwerytetu Warszawskiego zaprezentował projekty m.in. „Pieśni dla dwojga”, „Pieśni Kurpiowskie” K. Szymanowskiego oraz projekt operowy w ramach festiwalu „Dramma per musica”. Występował w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego podczas gali rozdania nagród „Koryfeusz Muzyki Polskiej”. Ma w swoim dorobku wiele koncertów oratoryjnych i kantatowych pod batutą Eckarta Manke, Janusza Przybylskiego, Jacka Rogali, Ewy Strusińskiej, Pawła Kosa-Nowickiego, Andrzeja Borzyma. Współpracuje zarówno z zespołami muzyki dawnej (Sine Nomine, Ars Nova, Sabionetta, Jerycho) jak i z muzykami alternatywnych grup muzycznych (Swoją Drogą, Kapela ze Wsi Warszawa, Kapela Do Szymanowskiego, DesOrient, Varsovia Manta) – tworząc projekty łączące brzmienia klasyczne z etnicznymi. Płyta „Etnofonie Kurpiowskie. Tribute to Szymanowski” z jego udziałem została nominowana do prestiżowej nagrody środowiska muzycznego „Koryfeusz Muzyki Polskiej” jako „Wydarzenie Roku”.  Jego talent wokalny został dostrzeżony także przez kompozytorów, którzy pisali utwory specjalnie na jego głos (K. Dębski, M. Lorenc). Współpracował z Uniwersytetem Warszawskim, jako instruktor artystyczny Zespołu Pieśni i Tańca „Warszawianka”. Kompozytorzy  K. Dębski i M. Lorenc tworzyli kompozycje przeznaczone specjalnie na jego głos. Koncerty z jego udziałem były transmitowane w Telewizji Polskiej:  Gala wręczenia nagród „Za zasługi dla Polski i Polaków poza granicami kraju”(Zamek Królewski w Warszawie) oraz „Warszawiacy śpiewają (nie)zakazane piosenki” (doroczna akcja muzyczna na pl. Piłsudskiego w Warszawie organizowana we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego).

Zasiadał w jury na konkursach wokalnych (m.in.: Międzynarodowy Konkurs Wokalny im. Giulio Perottiego w Ueckermünde w Niemczech).


Paweł Czekała – bas, kierownik artystyczny tegorocznej edycji Festiwalu Barok na Mazurach. Absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. F. Chopina w Warszawie w klasie prof. Kazimierza Pustelaka. Urodzony w Olecku w 1968 roku na Mazurach, gdzie rozpoczął naukę w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia na waltorni pod kierunkiem Jana Orlika. Naukę kontynuował w Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia w Białymstoku. Śpiew rozpoczął na Akademii Muzycznej w Łodzi w klasie Stanisława Heimbergera, następnie na Akademii Muzycznej w Warszawie u prof. Edmunda Kossowskiego. Stale współpracuje z dr. hab. Arturem Stefanowiczem. Ukończył kursy wokalne pod kierunkiem prof. Ryszarda Karczykowskiego, Jana Van Elsackera, Kai Wessela, Rudolfa Piernaya, Izabeli Kłosińskiej, Mai Nosowskiej. Występował na scenach Teatru Wielkiego, Teatru Collegium Nobilium, Filharmonii Świętokrzyskiej, Warszawskiej Opery Kameralnej, Opery Nova w Bydgoszczy, Międzynarodowym Festiwalu Muzycznym w Gdańsku, Polskim Radiu. W swoim repertuarze posiada zarówno partie operowe, jak i liczne dzieła oratoryjne. Wykonywał wielokrotnie  Requiem oraz Mszę Koronacyjną W. A. Mozarta, Stabat Mater J. Haydna, Stabat Mater G. Rossiniego, Siedem Ostatnich Słów Chrystusa na Krzyżu J. Haydna, Kantaty J. S. Bacha, Oniegin P. Czajkowskiego (partia Gremina), Don Giovanni W. A. Mozarta (partia Komandora), Koronacja Poppei C. Monteverdiego (partia Seneki), Rodelinda G. F. Haendla (partia Garibalda), Sen nocy letniej B. Brittena (partia Pigwy), Krakowiacy i Górale (partia Bartłomieja), Burza H. Purcella (partia Prospera). Współpracował z dyrygentami, takimi jak: M. Kulczyńska, R. Janiak, D. Zimnicki, J. Przybylski, J. Rogala, J. Łukaszewski, P. Wajrak, W. Kłosiewicz.


Dariusz Zimnicki – absolwent Konserwatorium Wileńskiego (1997) oraz Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie  specjalności dyrygentura chóralna (2002, klasa prof. Ryszarda Zimaka). W 2009 roku uzyskał stopień doktora sztuk muzycznych, a w 2015 roku stopień doktora habilitowanego.

W latach 2002-2004 jako dyrygent asystent był związany z Warszawską Operą Kameralną. Obecnie pracuje w macierzystej uczelni jako adiunkt w Katedrze Dyrygentury Chóralnej oraz jako dyrygent asystent chóru mieszanego UMFC, a także wydziałowego zespołu wokalnego.

Od roku 2004 prowadzi Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej oraz Chór Archikatedry Warszawskiej. Z obydwoma zespołami aktywnie koncertuje, przygotowując bardzo zróżnicowane programy a cappella, jak również dzieła wokalno-instrumentalne. Wyróżnia się licznymi inicjatywami w wykonywaniu dzieł zapomnianych i nowo odkrytych w literaturze chóralnej. Z powodzeniem występuje na krajowych i zagranicznych festiwalach oraz konkursach (ponad 20 nagród). Jest współzałożycielem (2011) i dyrygentem chóru Tibi Domine przy parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie.

Był stypendystą Ministra Kultury za wyróżniające osiągnięcia w nauce. Został laureatem trzeciej nagrody oraz nagrody indywidualnej za pracę nad interpretacją utworu Karola Szymanowskiego na ogólnopolskim konkursie dyrygentów chóralnych w Poznaniu w roku 2002.

Jest koordynatorem regionalnym ogólnopolskiego programu rozwoju chórów szkolnych Śpiewająca Polska. Prężnie działa jako organizator i współorganizator konkursów, festiwali oraz przeglądów chóralnych.

Udziela się jako juror, prelegent oraz ekspert w przedsięwzięciach na szczeblu regionalnym, ogólnopolskim i międzynarodowym.

Ewa Kozłowska

Ewa KozłowskaEwa Kozłowska – urodzona w 1972 roku, w Olecku na Mazurach. Laureatka wielu konkursów fotograficznych w kraju i za granicą. Od 2005 do 2009 współpracowała z „Biuletynem Fotograficznym”. Autorka poematów prozą. Tłumaczka języka francuskiego. Z wykształcenia romanistka z drogą kształcenia dosyć zawiłą i twórczą: od paryskiej Sorbony i Uniwersytetu Aix-Marseille II po Uniwersytet Warszawski. Od czasu do czasu publikuje w polskiej prasie (m.in.: „Polityka”, „Undergrunt”, „Borussia”, „Za miastem”, „Tygodnik Olecki”, „Treuburg Post”, „RAL’M”, „”Zoon Politikon”, „Nowe Życie Pabianic”). W roku 2008 otrzymała Stypendium Artystyczne Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Ewa Kozłowska zrealizowała wiele projektów fotograficznych i wystaw w kraju (m.in. w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Olsztynie, Wojnowie, Kowalach Oleckich, Sejnach, Ostródzie, Giżycku, Ełku czy też w Olecku) i za granicą (Francja, Niemcy, Litwa, Chiny, Izrael) oraz publikacji („Portret-Czukty”, „Staroobrzędowcy z Wojnowa”, „Paryż-Bruksela”, „Proust Odnaleziony”, „Portrety mieszkańców Olecka”, „Małe Impresje/Les petites impressions”). W 2011 Ewa Kozłowska została uhonorowana tytułem „Pasjonatki Przypisanych Północy” przyznawanym przez Stowarzyszenie Kulturalne „Przypisani Północy”. Uczestniczka paryskiego Salonu Jesiennego 2011. W 2012 została laureatką „Złotej Dziesiątki Kobiet Sukcesu Warmii i Mazur”. W 2012 roku otrzymała także tytuł „REVELATION 2012” („Odkrycie roku 2012”). W 2013 uczestniczyła w Salonie Les Hivernales. W 2014 i w 2015 roku została ponownie zaproszona do udziału w paryskim Salonie Jesiennym. W 2015 roku Ewa Kozłowska była uczestniczką Festiwalu Literackiego w Binic (Francja), w tym także roku została wybrana przez Departament Kultury miasta Paryża do udziału w Białej Nocy.

www.ewakozlowska.com

Darius Klišys

Darius KlišysDarius Klišys – Ukończył naukę gry na birbynie (w konserwatorium muzycznym w Kownie u J. Gruodisa w 1988 roku).  W 2005 roku otrzymał tytuł magistra w zakresie muzyki litewskiej i Akademii Teatralnej, gdzie studiował pod okiem prof. Romualdasa Apanavičiusa i dr Kastytis Mikiška. To właśnie w tym czasie żywo zainteresował się muzyką baroku, jej interpretacją i historią, a także tym, w jaki sposób birbyn może być wykorzystany w takiej muzyce. Jest jednym z najbardziej innowacyjnych litewskich birbynistów (birbyn – oryginalny litewski instrument). Od 1997 roku nagrał 11 płyt z różnorodną muzyką: od baroku do współczesności, poprzez muzykę eksperymentalną i elektroniczną. W 2008 roku Darius Klišys, wraz ze swoim projektem „Water Serpents” („Węże wodne”), wystąpił na 17. Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Elektroakustycznej „Primavera en La Habana” na Kubie. W kwietniu 2009 roku wygrał konkurs YouTube Symphony Orchestra i został zaproszony do udziału w koncercie Orkiestry symfonicznej YouTube w nowojorskiej Carnegie Hall pod kierunkiem Michaela Tilson Thomasa. W ostatnich latach artysta koncertuje z tak znakomitymi muzykami jak: Marek Toporowski (klawesyn/organy, Polska), Bożena Korczyńska (sopiłka, Ukraina), Sergej Tcherepanov (klawesyn/organy, Niemcy/Rosja), Sonata i Rokas Zubovas (duet fortepianowy, Litwa), Darius Polikaitis (dyrygent, USA). Jednym z celów artystycznych Dariusa Klišysa jest włączanie birbynu do muzyki kameralnej (od renesansu do współczesnej). Ponadto muzyk prowadzi także studia w zakresie muzyki dawnej. Jego repertuar obejmuje jednak nie tylko kompozytorów od XV do XVIII wieku, ale również twórców XIX, XX i XXI stulecia (Gabriel Faure, Enrique Granados, Carl Nielsen, Niels Gade, Feliksas Bajoras Vytautas V. Barkauskas, Makoto Shinohara Bernhard Kroll Bronius Kutavičiusa, Michael Blake, Jonas Tamulionis Pierre Max Dubois, Francis Poulenc, Jurgis Juozapaitis, Janis Medinš.

W 2003 roku założył zespół Reversio (muzyka dawna i współczesna). Występował zarówno z zespołem, jak i solo m.in. w USA, Belgii, Niemczech, Francji, Polsce, na Kubie i w innych krajach. Darius jest bardzo aktywny w życiu muzycznym, daje koncerty solowe, a także występuje z zespołem Reversio, kontynuuje swoją pracę badawczą poświęconą muzyce barokowej, udziela lekcji gry na birbynie. Ponadto komponuje muzykę dla teatru, prowadzi warsztaty. Artysta mocno angażuje się w promocję tego instrumentu, ukazując jego wartość i wszechstronne zastosowanie.

www.reversio.lt

Eugenijus Čiplys

Eugenijus ČiplysEugenijus Čiplys (ur. 1970) – absolwent litewskiej Akademii Muzycznej i Teatralnej. W 1995 roku otrzymał tytuł magistra na wydziale instrumentów ludowych i akordeonu (prof. A.Smolskus i doc. prof. K.Mikiška). Pracował przy aranżacji melodii ludowych i tworzeniu oryginalnej muzyki na litewskie ludowe instrumenty muzyczny. Jego interpretacje gry na birbynie przyciągnęły zarówno wielu słuchaczy litewskich, jak i zagranicznych. Występował jako solista i członek zespołów m.in. w Szwajcarii, Niemczech, Francji, Danii, Włoch, Rosji, USA, Kanadzie i Japonii. Wygrał konkurs zatytułowany „Val Tidone International” (Włochy, 2007). Stał się zwycięzcą nagrody Grand Prix na Międzynarodowych Zawodach Kapel Ludowych w Petersburgu (2009) oraz laureatem nagrody Mistrzostw Muzyki Kameralnej w Osace (Japonia, 2011). Częścią jego występów jest muzyka tradycyjna, ludowa, klasyczna, romantyczna i nowoczesna. Nagrał ponad 50 utworów muzycznych w studiach radiowych w USA, Niemczech, Szwajcarii. Został również dyrektorem artystycznym Uniwersytetu Wileńskiego Zespołu Pieśni i Tańca.